یا صاحب الزمانم مولای مهربانم

اماما، عاشق توييم و دوستدار دوستاران تو و خاك پاى منتظران تو، اما

فسوسا كه خود، خانه دل را براى انتظار تو مهيا نساخته ايم .

اماما، با مژگان نروبيده ايم گرد راه را، با اشك ، نشسته ايم غبار دل را.

اماما، نروبيده ايم غبار گناه از دل ، اما عاشقيم ، نمى دانيم اين عشق

سوزان ، در كجاى جانمان جاى گرفته كه بى تابمان كرده .

اماما، شرمنده ايم كه خانه دل را براى حكمرانى تو، پاك نساخته ايم .

اماما، از كاروان عاشقان تو، عقب مانده ايم . مركب راهوار نداريم كه به اين

كاروان شورانگيز، دست يابيم .

اماما، راه ، پيچاپيچ است و پر از گردنه هاى هراس انگيز، ما، بى پا افزار و

توشه ، سرگردان .

اماما، خمينى آمد و گزيد و برد و ما پس مانده ها و وازده ها، ترسيم كه

هيچگاه به آن آستان جلال راه نيابيم و غبار شويم و در هوا معلق و سرگردان 

 نه آرامشى ، نه قرارى ، نه پناهى و نه منزلى .

اماما، بيم آن را داريم در عمق شب ، گم شويم و گرفتار رهزنان .

اماما، مى دانيم كه خود، خود را به وادى هول انگيز بلا افكنده ايم ، اما هنوز،

كورسويى از چراغ عشق ، در جانمان سو سو مى زند.

اماما، دريا آشنايان ، به عمق درياى عشق فرو رفتند و ما در ساحل مانده

ايم  نه چشمى كه آن همه زيبايى را ببينيم و نه انسى با امواج كه با آنها در

آميزيم و نه پرتوى از عشق كه به جان حقيقت راه يابيم .

اماما، عشق ، رخى نمود و جلوه اى كرد، ولى ما سرگرم بوديم و از شربت

گواراى عشق ، قطره ای بیشتر ننوشیده ایم.

اماما، نسيم عشق وزيد و ما در غفلت بوديم ، چگونه از اين بيابان آتشناك

رهايى يابيم و جانهاى پژمرده خود را با نسيم دل انگيز صبح ، شاداب كنيم .

اماما، راه دشوار است و رهزن ، بسيار و عجبا همه در لباس مهر و محبت و

راهنما و دل مى سوزانند و به نرمى و گرمى ، راه مى بندند كه ما راه مى

نمايانيم .

اماما، بوجهل ها، بسيار شده اند. همانان كه تا ديروز خسى بودند و اسير باد،

اما اينك كه با پايمردى روح خدا، پايبند شدند و استقرار يافتند، به خود مى

خوانند.

اماما، ((بولهب ))ها نيز بسيار شده اند. لهيب كينه هاشان ، سركش است و

سوزنده . توان ديدن هيچ زيبايى را ندارند، دوست دارند، همه چيز را خاكستر ببينند.

اماما، ((حمالة الحطب ))ها، روزان و شبان ، هيزم كشى مى كنند، تا

آتشهاى كينه ها را بگيرانند و هميشه آنها را سوزنده و سركش نگهدارند.

اماما، رسوايان و ناخالصان رانده شده ، ناصافان تصفيه شده ، دوچهرگان

نقاب افكنده شده ، مرتجعان زمين گير شده ، كژانديشان تارانده شده و... در

بيغوله ها و تاريك خانه ها پناه گرفته اند و در كار غيبت مردان حاضر در صحنه

هاى كارند و جهاد .

 اماما، تا پيش از طلوع خورشيد 57، تصوير روشنى از حركت جهانى تو

نداشتيم كه چگونه مليونها انسان ، سر بر آستان تو مى سايند و به امر تو

عاشقانه سر مى دهند و جگر گوشه هاى خود را تقديم مى دارند، در تو

ذوب مى شوند و بسان پولاد، مقاومند، صخره وش جلوى دشمن تو صف

مى بندند، زمين زير گامهايشان ، به لرزه درمى آيد، در عين حال چهره هاى

آرامى دارند و لبهاى خندان و دستان يتيم نواز و قلبهاى پر از مهر و صفا.