مبعث پیامبر عشق ومودت

در غار حراء نشسته بود. چشمان را به افقهاى دور دوخته بود و با خود مى اندیشید. صحرا، تن آفتاب سوخته خود را، انگار در خنكاى بیرنگ غروب ، مى شست .

محمد نمى دانست چرا به فكر كودكى خویش افتاده است . پدر را هرگز ندیده بود، اما از مادر چیزهایى به یاد داشت كه از شش سالگى فراتر نمى رفت . بیشتر حلیمه ، دایه خود را به یاد مى آورد و نیز جد خود عبدالمطلب را. اما، مهربان ترین دایه خویش ، صحرا را، پیش از هر كس در خاطر داشت : روزهاى تنهایى ؛ روزهاى چوپانى ، با دستهایى كه هنوز بوى كودكى مى داد؛ روزهایى كه اندیشه هاى طولانى در آفرینش آسمان و صحراى گسترده و كوههاى برافراشته و شنهاى روان و خارهاى مغیلان و اندیشیدن در آفریننده آنها یگانه دستاورد تنهایى او بود. آن روزها گاه دل كوچكش بهانه مادر مى گرفت . از مادر، شبحى به یاد مى آورد كه سخت محتشم بود و بسیار زیبا، در لباسى كه وقار او را همان قدر آشكار مى كرد كه تن او را مى پوشید. تا به خاطر مى آورد، چهره مادر را در هاله اى از غم مى دید. بعدها دانست كه مادر، شوى خود را زود از دست داده بود، به همان زودى كه او خود مادر را.

روزهاى حمایت جد پدرى نیز زیاد نپایید. از شیرین ترین دوران كودكى آنچه به یاد او مى آمد آن نخستین سفر او با عموى بزرگوارش ابوطالب به شام بود و آن ملاقات دیدنى و در یاد ماندنى با قدیس نجران . به خاطر مى آورد كه احترامى كه آن پیر مرد بدو مى گزارد كمتر از آن نبود كه مادر با جد پدرى به او مى گذاردند.

نیز نوجوانى خود را به خاطر مى آورد كه به اندوختن تجربه در كاروان تجارت عمو بین مكه و شام گذشت . پاكى و بى نیازى و استغناى طبع و صداقت و امانت او در كار چنان بود كه همگنان ، او را به نزاهت و امانت مى ستودند و در سراسر بطحاء او را محمد امین مى خواندند. و این همه سبب علاقه خدیجه به او شد، كه خود جانى پاك داشت و با واگذارى تجارت خویش به او، از سالها پیشتر به نیكى و پاكى و درستى و عصمت و حیا و وفا و مردانگى و هوشمندى او پى برده بود. خدیجه ، در بیست و پنج سالگى محمد، با او ازدواج كرد. در حالى كه خود حدود چهل سال داشت .

محمد همچنان كه بر دهانه غار حراء نشسته بود به افق مى نگریست و خاطرات كودكى و نوجوانى و جوانى خویش را مرور مى كرد. به خاطر مى آورد كه همیشه از وضع اجتماعى مكه و بت پرستى مردم و مفاسد اخلاقى و فقر و فاقه مستمندان و محرومان كه با خرد و ایمان او سازگار نمى آمد رنج مى برده است . او همواره از خود پرسیده بود: آیا راهى نیست ؟ با تجربه هایى كه از سفر شام داشت دریافته بود كه به هر كجا رود آسمان همین رنگ است و باید راهى براى نجات جهان بجوید. با خود مى گفت : تنها خداست كه راهنماست .

محمد به مرز چهل سالگى رسیده بود. تبلور آن رنجمایه ها در جان او باعث شده بود كه اوقات بسیارى را در بیرون مكه به تفكر و دعا بگذراند، تا شاید خداوند بشریت را از گرداب ابتلا برهاند. او هر ساله سه ماه رجب و شعبان و رمضان را در غار حراء به عبادت مى گذرانید.

شب بیست و هفتم رجب بود. محمد غرق در اندیشه بود كه ناگاه صدایى گیرا و گرم در غار پیچید:

ای روح با ایمان

 ای شکوه حماسه در سرا پرده حیرت !

ای زخم خورده نینوا ! ای بانوی خورشید های در بند!ای زینب قهرمان!تو که خود وسعتی به اندازه همه سوگ های آفرینش داشته ای! تو که خود دریای بی کران اشک را ساحل بودی! چگونه باید بر تو سو گواری نمود که ما سوگواری را از تو یادگار داریم .تو که آواز سرخ کربلا را از حنجره بردباری ات به گوش تاریخ رساندی ! اگر این حنجره صبوری وآن نطق آتشین تو در کاخ یزیدیان نبود ،داستان جانسوز آن ظهر عطشناک در کوچه های تاریخ به دست فراموشی سپرده می شد.

 به دنیا آمده بود  تا صبر را شرمنده کند ، زینب (س) این اسطوره تاریخ را می گویم ، آمده بود تا عشق را مبهوت  لحظه های زلالش کند، آمده بود تا صدق و وفا را به جها نیان بیاموزد و نتانت و وقار را به نمایش بگذارد ، آمده بود تا رسالت خود را به انجام برساند ، مونس و یار برادر ، سالار قافله حسینی و غمخوار اسیران باشد،آمده بود تا فریا د بلند مظلومان باشد ، فریادی که پژواک آن هنوز هم از ورای تاریخ به گوش شنوای دل های حق جویان می رسد.

سالروز شهادت جانگداز بانوی صبر وایمان حضرت زینب کبری (س) بر مولا ی عصر وزمان حضرت بقیه الله

الاعظم (عج) وهمه دوستداران وپیروان مکتب آن بانوی بزرگوار تسلیت وتعزیت باد.

میلاد امام علی(ع)مبارکباد

هر جا ز علي مدد گرفتيم                                                                خيريت بي عدد گرفتيم

   هر جا پي غير او پريديم                                                                   خيري ز عروجمان نديديم

  هر جا به علي اميد بستيم                                                               از مهلکه‎هاي راه رستيم

   هر جا که اميدمان جز او بود                                                                چون آب مضاف بر وضو بود

   هر جا که علي نگاهمان کرد                                                              سر زنده و رو به راهمان کرد

مخفي خود از آن نگاه کرديم                                                                  تا سر به دل گناه کرديم

   هر جا ز علي سوال کرديم                                                                    از نفس سوال حال کرديم

 هر جا که علي جوابمان داد                                                               از دست خودش شرابمان داد

هر جا که علي به ما نظر کرد                                                                شيطان ز فريب ما حذر کرد

ما ليک ورا رها نکرديم                                                                            يک عمر جز ادعا نکرديم

هر جا ز علي طلب نموديم                                                                     باب دگري به او گشوديم

في الجمله علي جوابمان داد                                                                   خيريت بي حسابمان داد

ما چون به علي اميدواريم                                                                   از مرگ غمي به دل نداريم

هر کس به علي اميدوار است                                                                بر شانه ابرها سوار است

هر کس پي جز علي قدم زد                                                                   بد عاقبتي به خود رقم زد

ما عبد ولايت علي ايم                                                                         سرخوش ز عنايت علي ايم

ما ريزه‎خوران خان اوييم                                                                      ديري است که ميهمان اوييم

جز آنچه علي دهد نپوشيم                                                                   جز آنچه علي دهد ننوشيم

پرداخته خرج خانه‎مان را                                                                          داده همه آب و دانه‎مان را

يک عمر به ما هر آنچه شد داد                                                             ما را به خودش نمود معتاد

معتاد به دانه علي ايم                                                                           مستاجر خانه علي ايم

ما کفتر جلد بام اوئيم                                                                          ماُوا به جز از نجف نجوئيم

 منبع :سایت تبیان

تقدیم به پدر حقیقیمان، امام زمان-ارواحُنا فِداه:
ای سفر کرده ی موعود بیا / که دلم در پی تو دربه در است
جان ناقابل این چشم به راه / برگ سبزی به تو، روز پدر است

چه کنم؟؟؟؟!!!

             بلای جانسوز عصر ما غییبت نیست ،غفلت است.

شیعه اگردر حضورآب دل به سراب می سپارد چگونه نام خود را شیعه می گذارد؟

کدام عاشقی بی یاد معشوق زیستن می تواند؟کدام عاشقی یک لحظه بی خاطر معشوق سر می کند؟کدام عاشقی هرازگاه به یاد معشوق می افتد ومحبوب را در ردیف دیگر امور روزمره خویش می بیند؟کدام عاشق هجران کشیده ای خوردوخوراک وخواب ولذت می فهمد؟

این ننگ وعار برای عاشق نیست که از معشوق بشنود که ما تو را از یاد نمی بریم ومراعات تو را فرونمی گذاریم واو...واو بی اشتیاق زیارت معشوق سر کند ویاد او را فرو بگذارد...!این اوج بی معرفتی محب نیست که بداند وبشنودکه محبوب به شادمانی او شادوبا اندوه او غمگین می گردد،مریضی اش محبوب را بیمار می کند،هرگاه دست به دعا بردارد محبوب آمین می گویدوآن زمان که سکوت کندمحبوب برایش وبه جایش دعا می کندواو سر از پای نشناسد وقالب تهی نکند؟

آری بلای جانسوزما غفلت است،غیبت نیست."وغیبته منا"او غایب نیست پرده بر چشم های ماست چه کس صادقانه دست به دعا برآورده است مخلصانه امام خویش را طلب کرده است وپاسخ نگرفته است؟

برخی امام را طلب می کنند ودیگران را هم.اینان تا آن زمان که چشم به ابواب چند گانه دارند،دستشان به دست امام نمی رسد.بعضی امام را طلب می کنند اما نه به خاطر امام که برای وصول به حاجات خویش.می بینی که امام را صدا می کند با تضرعی جانسوز وجگرخراش.اما آنچه می طلبد،دیدار حیات بخش امام نیست حل مشکلات ووصول به حاجات خویش است.این سخن نه بدان معناست که درتلاطم مشکلات به سراغ امام نباید رفت وقضای حوائج واستجابت دعا ورفع موانع را از او نباید خواست بلکه به عکس همه چیز از نزول باران تا شفای بیماران را از امام باید طلب کرد که تقدیر ومشیت همه چیز در عالم به دست اوست وهیچ کار بی اشارت مژگان اوبه سرانجام نمی رسد.سخن این است که شوق دیدار اما چیزی است وعریضه وعرضه حاجات دنیوی،چیز دیگر.سخن این است که ساقی این بارگاه به ظرفیت وجام همت مهمان می نگرد ،محبوب به ظرفیت دل محب نگاه می کند."ان هذه القلوب اوعیه وخیرها واوعاها"یکی به هوای بهشت در مصیبت حسین(ع) اشک می ریزد.یکی درمجلس حسین(ع)بر مصییبت خویش می گرید.یکی را معرفت حسین(ع) ومعرفت به مصیبت حسین(ع) می گریاند.هر کس به قدر جام معرفت خویش از دست های امام نوش می کند.امام دست نیافتنی نیست.دست های ما بسته است.امام در پرده غیبت نیست پرده بر چشم های ماست وآنچه ما را از زیارت امام محروم می کند غیبت امام نیست غفلت است.

آری بلای جانسوز غفلت غفلت است

 خدایا آن را که خبری شد خبری باز نیامد

بی تو پاییزم

                                    تقدیم آنان که دل تنگ  فراق یارهستند

                                      آنان که  در حسرت فراق می سوزند

                   وآنان که در انتظار دیدن یار شب وروز می سوزند ومی سازند

آفتاب مهربانی

سایه تو بر سر من

ای که در پای تو پیچید

ساقه نیلوفر من

باتو تنها با تو هستم

ای پناه خستگی هام

در هوایت دل گسستم از همه دل بستگی هام

در هوایت پر گشودم

باور بال وپر من باد

شعله ور از آتش غم

خرمن خاکستر من باد

ای بهار باور من

ای بهشت دیگر من

چون بنفشه بی تو بی تابم

بر سر زانو سر من

بی تو چون برگ از شاخه افتادم

زرد وسرگردان در کف بادم گر چه بی برگم گرچه بی بارم

در هوای تو بی قرارم

برگ پاییزم بی تو می ریزم

نو بهارم کن نو بهارم کن

نو بهار