یا زینب کبری

ای شکوه حماسه در سرا پرده حیرت !

ای زخم خورده نینوا ! ای بانوی خورشید های در بند!ای زینب قهرمان!تو که خود وسعتی به اندازه همه سوگ های آفرینش داشته ای! تو که خود دریای بی کران اشک را ساحل بودی! چگونه باید بر تو سو گواری نمود که ما سوگواری را از تو یادگار داریم .تو که آواز سرخ کربلا را از حنجره بردباری ات به گوش تاریخ رساندی ! اگر این حنجره صبوری وآن نطق آتشین تو در کاخ یزیدیان نبود ،داستان جانسوز آن ظهر عطشناک در کوچه های تاریخ به دست فراموشی سپرده می شد.

 به دنیا آمده بود  تا صبر را شرمنده کند ، زینب (س) این اسطوره تاریخ را می گویم ، آمده بود تا عشق را مبهوت  لحظه های زلالش کند، آمده بود تا صدق و وفا را به جها نیان بیاموزد و متانت و وقار را به نمایش بگذارد ، آمده بود تا رسالت خود را به انجام برساند ، مونس و یار برادر ، سالار قافله حسینی و غمخوار اسیران باشد،آمده بود تا فریا د بلند مظلومان باشد ، فریادی که پژواک آن هنوز هم از ورای تاریخ به گوش شنوای دل های حق جویان می رسد.

ای بلند قامت صبر ای شکوه بی مانند       به دست بوسی تو اهل عشق می آیند.

علی آمد

۱۳ رجب سال سی ام از عام الفیل!

آسمانیان طبق طبق نور می آوردند ،آن گاه که دیوار کعبه شکافته شد و فاطمه بنت اسد پا به درون کعبه  نهاد که علی اعلی خویش را از برای قدوم مبارک او آماده کرده بود ... تا بت های خانه را در هم بشکند و بر پشت بام آن ندای یگانگی  و توحید ذات مقدس خدای تعالی را سر دهد و او را تقدیس کند و فریاد حق طلبی اش را از میان کفر ها و نفاق به گوش جان های عاشقان برساند و پرواز شور آفرین کبو تران عشق را جانی تازه بخشد.

آسمانیان همه از شراب عشق علی نوشیده اند و لب از جام وصال او تر کرده اند.

و اینک زمینیان را فرصتی است تا در چشمه جوشان معرفت او تن بشویند، به نور وجودی او رخ بر گشایند او که معشوق خداوند است و محمد (ص).

 در خانه خدا ،خانه عشق و شوریدگی پا به عرصه خاکی نهاد . او علی است و خدایش اعلی او که مهتاب سپیدی رویش را از او دارد وکوچه ها همه بی قرار اویند  و پنجره ها در انتظار قدوم مبارکش ، او که چشمانش همه حدیث و اعجاز است  ونگاه هستی بخشش پیاله جان ها را از شوریدگی و شیدایی لبریز می کند او معشوق خداست.

عاشقان و شیعیان عیدتان مبارک .

پدرتان عزیز این روز بر شما تهنیت باد.

شقایق های پرپر

ای فلک! گریه کن و آهنگ اشک را ساز کن،  باری دیگر شمعی از خاندان مصطفی خاموش گشته است.

الهه شب پرده سرخ‏گون غروب غمگین را آهسته کنار زده بود، در حالی که «شقایق» و «شب بو» پژمرده بودند غنچه بُغض کرد ه و روح یاس به پرواز در آمده بود. کاروان آماده سفربود  و امام هادی(ع) همسفر کاروان. معجون زهر سراسر بدنش را تسخیر کرده بود

حرف های دلتنگی

اماما، عاشق توييم و دوستدار دوستاران تو و خاك پاى منتظران تو، اما فسوسا كه خود، خانه دل را براى انتظار تو مهيا نساخته ايم .
اماما، با مژگان نروبيده ايم گرد راه را، با اشك ، نشسته ايم غبار دل را.
اماما، نروبيده ايم غبار گناه از دل ، اما عاشقيم ، نمى دانيم اين عشق سوزان ، در كجاى جانمان جاى گرفته كه بى تابمان كرده .
اماما، شرمنده ايم كه خانه دل را براى حكمرانى تو، پاك نساخته ايم .
اماما، از كاروان عاشقان تو، عقب مانده ايم . مركب راهوار نداريم كه به اين كاروان شورانگيز، دست يابيم .
اماما، راه ، پيچاپيچ است و پر از گردنه هاى هراس انگيز، ما، بى پا افزار و توشه ، سرگردان .
اماما، خمينى آمد و گزيد و برد و ما پس مانده ها و وازده ها، ترسيم كه هيچگاه به آن آستان جلال راه نيابيم و غبار شويم و در هوا معلق و سرگردان ، نه آرامشى ، نه قرارى ، نه پناهى و نه منزلى .
اماما، بيم آن را داريم در عمق شب ، گم شويم و گرفتار رهزنان .
اماما، مى دانيم كه خود، خود را به وادى هول انگيز بلا افكنده ايم ، اما هنوز، كورسويى از چراغ عشق ، در جانمان سو سو مى زند.
اماما، دريا آشنايان ، به عمق درياى عشق فرو رفتند و ما در ساحل مانده ايم ، نه چشمى كه آن همه زيبايى را ببينيم و نه انسى با امواج كه با آنها در آميزيم و نه پرتوى از عشق كه به جان حقيقت راه يابيم .
اماما، عشق ، رخى نمود و جلوه اى كرد، ولى ما سرگرم بوديم و از شربت گواراى عشق ، قطره ای بیشتر ننوشیده ایم.
اماما، نسيم عشق وزيد و ما در غفلت بوديم ، چگونه از اين بيابان آتشناك رهايى يابيم و جانهاى پژمرده خود را با نسيم دل انگيز صبح ، شاداب كنيم .
اماما، راه دشوار است و رهزن ، بسيار و عجبا همه در لباس مهر و محبت و راهنما و دل مى سوزانند و به نرمى و گرمى ، راه مى بندند كه ما راه مى نمايانيم .
اماما، بوجهل ها، بسيار شده اند. همانان كه تا ديروز خسى بودند و اسير باد، اما اينك كه با پايمردى روح خدا، پايبند شدند و استقرار يافتند، به خود مى خوانند.
اماما، ((بولهب ))ها نيز بسيار شده اند. لهيب كينه هاشان ، سركش است و سوزنده . توان ديدن هيچ زيبايى را ندارند، دوست دارند، همه چيز را خاكستر ببينند.
اماما، ((حمالة الحطب ))ها، روزان و شبان ، هيزم كشى مى كنند، تا آتشهاى كينه ها را بگيرانند و هميشه آنها را سوزنده و سركش نگهدارند.
اماما، رسوايان و ناخالصان رانده شده ، ناصافان تصفيه شده ، دوچهرگان نقاب افكنده شده ، مرتجعان زمين گير شده ، كژانديشان تارانده شده و... در بيغوله ها و تاريك خانه ها پناه گرفته اند و در كار غيبت مردان حاضر در صحنه هاى كارند و جهاد .

 اماما، فسونگران ، گروه گروه در ويرانه ها گردهم آمده اند و بر گرهها مى دمند، تا گره در كار زمينه سازان انقلاب جهانى تو اندازند و سرعت اين حركت مقدس را كند كنند.
اماما، خدعه ها و ترفندها بسيار به كار بستند و مى بندند تا عاشقان تو را از راهى كه برگزيده اند، باز دارند و نگذارند نور حق ، جلوه كند.
اماما، با اين همه ، عشق به تو، چنان سوزان است و حركت آفرين كه در جلو راه مردان و زنانى كه به عشق تو زندگی می کنند، هيچ مانعى و هيچ بازدارنده اى ، تاب مقاومت ندارد، همه ، مى سوزند و بر باد مى روند.
اماما، تا پيش از طلوع خورشيد 57، تصوير روشنى از حركت جهانى تو نداشتيم كه چگونه مليونها انسان ، سر بر آستان تو مى سايند و به امر تو عاشقانه سر مى دهند و جگر گوشه هاى خود را تقديم مى دارند، در تو ذوب مى شوند و بسان پولاد، مقاومند، صخره وش جلوى دشمن تو صف مى بندند، زمين زير گامهايشان ، به لرزه درمى آيد، در عين حال چهره هاى آرامى دارند و لبهاى خندان و دستان يتيم نواز و قلبهاى پر از مهر و صفا.

                            الا ترنم بهاری خدا کند که بیایی 

آشنای غریبه

آشنايى با امام زمان(عليه السلام) بهترين وسيله و مطمئن ترين راه براى رسيدن به   شناخت خدا است .

 آشنايى با امام زمان(ع) مقدّمه دوست داشتن او و دوست داشتن او، مقدمه اى براى دوست داشتن خدا است.

 آشنايى با امام زمان(ع) راهى براى رهايى از قيد و بند جاهليّت است.

پيامبر اكرم(ص) فرمود:
"هر كس بميرد و امام زمانش را نشناخته باشد به مردن زمان جاهليّت مرده است ."

  آشنايى با امام زمان(ع) دست آويزى استوار براى دست يابى به هدايت و نجات از ضلالت و گمراهى است.
بدون شناخت امام زمان شناخت سيرت و راه او ممكن نيست، وبدون شناخت سيره و طريقه او شناخت شريعت ميّسر نيست. و بدون شناخت شريعت، دست يابى به سعادت دنيا و آخرت محال خواهد بود. امام زمان(عليه السلام)! را بايد شناخت، با آرمان ها واهداف او آشنا شد، و براى يارى او آماده گشت; زيرا او تنها امام حاضر و ناظر بشريّت است. اوست يكتا باقى مانده خدا در زمين، و گوهر پاك زاده پيامبران و يگانه بازمانده نسل پيشوايان معصوم(عليهم السلام) .

   آری ! به انتظار زيستن و منتظرانه دين داشتن ، وظيفه اى است كه شريعت اسلام ، از مؤ منان خواسته است . چشم داشتن به ظهور منجى و حاكميت دوازدهمين امام ، از سلسله امامان معصوم (ع )، باور به تداوم امامت و عينيت رهبرى دينى ، در نهايت تاريخ زندگى است ، نهايتى دور، ولى در پيش ، بسا امروز، فردا يا فرداى ديگر.
عالمان دين ، بر پايه احاديث معصومين (ع ) انتظار فرج را شاخص بزرگ انسان ديندار در عصر غيبت دانسته اند و همواره دينداران را به داشتن و دانستن اين مهم ، فرا خوانده اند:
پيامبر اسلام (ص ) مى فرمايد:
(( افضل اعمال امتى انتظار الفرج من الله عزوجل )) انتظار فرج داشتن برترين عمل امت من  است  .

پس بیایید همه دست به دعا برداریم وبگوییم :

 اماما، عاشق توييم و دوستدار دوستاران تو و خاك پاى منتظران تو، اما فسوسا كه خود، خانه دل را براى انتظار تو مهيا نساخته ايم .
اماما، با مژگان نروبيده ايم گرد راه را، با اشك ، نشسته ايم غبار دل را.
اماما، نروبيده ايم غبار گناه از دل ، اما عاشقيم ، نمى دانيم اين عشق سوزان ، در كجاى جانمان جاى گرفته كه بى تابمان كرده .
اماما، شرمنده ايم كه خانه دل را براى حكمرانى تو، پاك نساخته ايم .
اماما، از كاروان عاشقان تو، عقب مانده ايم . مركب راهوار نداريم كه به اين كاروان شورانگيز، دست يابيم .
اماما، راه ، پيچاپيچ است و پر از گردنه هاى هراس انگيز، ما، بى پا افزار و توشه ، سرگردان ... کمکمان کن.