تنهای تنها

ای پادشه خوبان داد  از   غم  تنهایی         دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی

دائم گل این بوستان شاداب نمی ماند          دریاب  ضعیفان را  در  وقت توانایی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد         کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

ساقی چمن گل را بیروی تو رنگی نیست       شمشاد  خرامان کن  تا  باغ  بیارایی

ای  درد  توام  درمان  در   بستر  ناکامی        وی یاد توام مونس د ر گوشه   تنهایی

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد     شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی   

تمنا

گفتم شبی به مهدی اذن نگاه خواهم        بهر وصال رویت سوی تو   را  خواهم

 گفتا که زاد راهم  ترک گناه  باشد            من عاشق خود را پاک از گناه خواهم

تو بیا تا با خورشید رخت شب تاریک سحرگردد ورنه ای مهر تابان بی تو هر لحظه تیره تر گردد.من در این

نماز خسته و دلتنگ تو را ستاره کنم .من در این شب تار وحشت زا لحظه ای تو را شماره کنم.گر بیایی

ستاره های سحر در نگاه تو رنگ می بازند گر بیایی کبوتران امیدلانه ها را دوباره می سازند.

                                     بیا مهدی شب هجران سحر کن