تبليغاتX
:: ثانیه های انتظار ::  

شب عاشقان بی دل چه شبی دراز باشد#####تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد



هر جا ز علي مدد گرفتيم                                                                خيريت بي عدد گرفتيم

   هر جا پي غير او پريديم                                                                   خيري ز عروجمان نديديم

  هر جا به علي اميد بستيم                                                               از مهلکه‎هاي راه رستيم

   هر جا که اميدمان جز او بود                                                                چون آب مضاف بر وضو بود

   هر جا که علي نگاهمان کرد                                                              سر زنده و رو به راهمان کرد

مخفي خود از آن نگاه کرديم                                                                  تا سر به دل گناه کرديم

   هر جا ز علي سوال کرديم                                                                    از نفس سوال حال کرديم

 هر جا که علي جوابمان داد                                                               از دست خودش شرابمان داد

هر جا که علي به ما نظر کرد                                                                شيطان ز فريب ما حذر کرد

ما ليک ورا رها نکرديم                                                                            يک عمر جز ادعا نکرديم

هر جا ز علي طلب نموديم                                                                     باب دگري به او گشوديم

في الجمله علي جوابمان داد                                                                   خيريت بي حسابمان داد

ما چون به علي اميدواريم                                                                   از مرگ غمي به دل نداريم

هر کس به علي اميدوار است                                                                بر شانه ابرها سوار است

هر کس پي جز علي قدم زد                                                                   بد عاقبتي به خود رقم زد

ما عبد ولايت علي ايم                                                                         سرخوش ز عنايت علي ايم

ما ريزه‎خوران خان اوييم                                                                      ديري است که ميهمان اوييم

جز آنچه علي دهد نپوشيم                                                                   جز آنچه علي دهد ننوشيم

پرداخته خرج خانه‎مان را                                                                          داده همه آب و دانه‎مان را

يک عمر به ما هر آنچه شد داد                                                             ما را به خودش نمود معتاد

معتاد به دانه علي ايم                                                                           مستاجر خانه علي ايم

ما کفتر جلد بام اوئيم                                                                          ماُوا به جز از نجف نجوئيم

 منبع :سایت تبیان

تقدیم به پدر حقیقیمان، امام زمان-ارواحُنا فِداه:
ای سفر کرده ی موعود بیا / که دلم در پی تو دربه در است
جان ناقابل این چشم به راه / برگ سبزی به تو، روز پدر است

 

+نوشته شده دریکشنبه چهاردهم تیر 1388ساعت 3:23 بعد از ظهر توسط مدعی مهدوی |

             بلای جانسوز عصر ما غییبت نیست ،غفلت است.

شیعه اگردر حضورآب دل به سراب می سپارد چگونه نام خود را شیعه می گذارد؟

کدام عاشقی بی یاد معشوق زیستن می تواند؟کدام عاشقی یک لحظه بی خاطر معشوق سر می کند؟کدام عاشقی هرازگاه به یاد معشوق می افتد ومحبوب را در ردیف دیگر امور روزمره خویش می بیند؟کدام عاشق هجران کشیده ای خوردوخوراک وخواب ولذت می فهمد؟

این ننگ وعار برای عاشق نیست که از معشوق بشنود که ما تو را از یاد نمی بریم ومراعات تو را فرونمی گذاریم واو...واو بی اشتیاق زیارت معشوق سر کند ویاد او را فرو بگذارد...!این اوج بی معرفتی محب نیست که بداند وبشنودکه محبوب به شادمانی او شادوبا اندوه او غمگین می گردد،مریضی اش محبوب را بیمار می کند،هرگاه دست به دعا بردارد محبوب آمین می گویدوآن زمان که سکوت کندمحبوب برایش وبه جایش دعا می کندواو سر از پای نشناسد وقالب تهی نکند؟

آری بلای جانسوزما غفلت است،غیبت نیست."وغیبته منا"او غایب نیست پرده بر چشم های ماست چه کس صادقانه دست به دعا برآورده است مخلصانه امام خویش را طلب کرده است وپاسخ نگرفته است؟

برخی امام را طلب می کنند ودیگران را هم.اینان تا آن زمان که چشم به ابواب چند گانه دارند،دستشان به دست امام نمی رسد.بعضی امام را طلب می کنند اما نه به خاطر امام که برای وصول به حاجات خویش.می بینی که امام را صدا می کند با تضرعی جانسوز وجگرخراش.اما آنچه می طلبد،دیدار حیات بخش امام نیست حل مشکلات ووصول به حاجات خویش است.این سخن نه بدان معناست که درتلاطم مشکلات به سراغ امام نباید رفت وقضای حوائج واستجابت دعا ورفع موانع را از او نباید خواست بلکه به عکس همه چیز از نزول باران تا شفای بیماران را از امام باید طلب کرد که تقدیر ومشیت همه چیز در عالم به دست اوست وهیچ کار بی اشارت مژگان اوبه سرانجام نمی رسد.سخن این است که شوق دیدار اما چیزی است وعریضه وعرضه حاجات دنیوی،چیز دیگر.سخن این است که ساقی این بارگاه به ظرفیت وجام همت مهمان می نگرد ،محبوب به ظرفیت دل محب نگاه می کند."ان هذه القلوب اوعیه وخیرها واوعاها"یکی به هوای بهشت در مصیبت حسین(ع) اشک می ریزد.یکی درمجلس حسین(ع)بر مصییبت خویش می گرید.یکی را معرفت حسین(ع) ومعرفت به مصیبت حسین(ع) می گریاند.هر کس به قدر جام معرفت خویش از دست های امام نوش می کند.امام دست نیافتنی نیست.دست های ما بسته است.امام در پرده غیبت نیست پرده بر چشم های ماست وآنچه ما را از زیارت امام محروم می کند غیبت امام نیست غفلت است.

آری بلای جانسوز غفلت غفلت است

 خدایا آن را که خبری شد خبری باز نیامد

 

+نوشته شده درجمعه پنجم تیر 1388ساعت 10:53 بعد از ظهر توسط مدعی مهدوی |

                                    تقدیم آنان که دل تنگ  فراق یارهستند

                                      آنان که  در حسرت فراق می سوزند

                   وآنان که در انتظار دیدن یار شب وروز می سوزند ومی سازند

 

آفتاب مهربانی

سایه تو بر سر من

ای که در پای تو پیچید

ساقه نیلوفر من

باتو تنها با تو هستم

ای پناه خستگی هام

در هوایت دل گسستم از همه دل بستگی هام

در هوایت پر گشودم

باور بال وپر من باد

شعله ور از آتش غم

خرمن خاکستر من باد

ای بهار باور من

ای بهشت دیگر من

چون بنفشه بی تو بی تابم

بر سر زانو سر من

بی تو چون برگ از شاخه افتادم

زرد وسرگردان در کف بادم گر چه بی برگم گرچه بی بارم

در هوای تو بی قرارم

برگ پاییزم بی تو می ریزم

نو بهارم کن نو بهارم کن

نو بهار

 

+نوشته شده دردوشنبه یکم تیر 1388ساعت 11:36 قبل از ظهر توسط مدعی مهدوی |

فاطمه ای طلیعه عشق! ای بهانه هستی! ای عصاره وجود رسول(ص)!

پیش از تو خدای عالم، بهانه ای برای آفریدن نداشت. عشق بی معنا مانده بود.

فخر، فروتنی، بزرگی، آبرو، زیبایی و كمال همه واژه هایی تهی، بی فروغ و بی نشان بودند.

تو اما با طلوع خود برگستره زمان، عشق را معنا كردی؛ فخر را مایه مباهات شدی؛

فروتنی در مكتب تو درس افتادگی آموخت؛ بزرگی، اوج از بلندای تو یافت. آبرو حتی از

تو آبرو گرفت؛ زیبایی را تو زینت بخشیدی؛

و ... بالاخره كمال نیز بواسطه تو تكامل پذیرفت.

گاه شكفتن تو، لبخند رضایت بر لبان خدا جاری بود، فرشتگان هل هله كنان شعر

سرور می سرودند، عالم غرق در اشتیاق بود، محمد(ص) اما در پوست خود نمی

گنجید.

فاطمه جان!

تجلّی خدایی و خدای تجلّی؛

كه تمام حسنی و حسن تمام؛

كه دخت یكتای رسولی و یكتا دخت رسول؛

كه كوثر حقیقتی و حقیقت كوثر؛

كه چشم روشن رسولی و روشنای چشم رسول (ص)؛

كه محبوبترین همسری و همسر محبوبترین؛

كه فخر كمالی و كمال فخر؛

كه تجسّم عصمتی و عصمت مجسّم؛

كه حقیقت ژرفی و ژرفای حقیقت؛

كه طهارت محضی و محض طهارت؛

كه ... 

آبرو حتی از تو آبرو گرفت. 

تاریخ هرگز از یاد نخواهد برد آن بامداد رؤیایی،‌آن پگاه شگرف كه تو در وجود آمدی،

گاه شكفتن تو، لبخند رضایت بر لبان خدا جاری بود، فرشتگان هل هله كنان شعر

سرور می سرودند، عالم غرق در اشتیاق بود، محمد(ص) اما در پوست خود نمی

گنجید، كودكان شادمانه این و آن سو می پریدند. زنان، بر مادر تو، خدیجه، رشک

می بردند.

و اینك...

تو آن ماه تمامی كه روزی از مشرق سرزمین وحی درخشیدن گرفتی و امروز

عالمیان همچنان سرگشته و سرمست از حضور شكوهمند تو... 

میلاد خجسته بانوی دوعالم ، حضرت فاطمه زهرا(س)

خدمت مولایمان حضرت مهدی(عج)و دوستداران آن

حضرت تبریک وتهنیت باد.

                                     

+نوشته شده دریکشنبه بیست و چهارم خرداد 1388ساعت 12:4 بعد از ظهر توسط مدعی مهدوی |

امام (ره) به ما آموخت که که"انتظاردر مبارزه است"واین بزرگترین پیام او بود،وپس از او،اگر باز هم امیدی ما را زنده می دارد همین است که برای ظهورآخرین حجت حق مبارزه کنیم.امام(ره)ما را آموخت که"عرفان را با مبارزه جمع کنیم"وخود بهترین شاهد بود بر این مدعا که عرفان عین مبارزه است،واز این پس دیگر چه داعیه ای می ماندبرای آنان که عرفان را به مثابه امری کاملا شخصی بهانه واماندگی خویش می گرفتند؟ او کتاب وسنت را در وجود خویش تفسیر کرد ومجهولات شریعت وطریقت را با مفتاح مبارک حیات خویش گشود وما می دانستیم که جهاد اصغر شرط لازم جهاد اکبر است واولیای مقرب خدا در تمام طول تاریخ همواره بر همین شیوه زیسته اند.

+نوشته شده درجمعه پانزدهم خرداد 1388ساعت 6:20 قبل از ظهر توسط مدعی مهدوی |